Druga poprawka do Konwencji o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, sporządzonej w Espoo dnia 25 lutego 1991 r., przyjęta w Cavtat dnia 4 czerwca 2004 r.

Druga Poprawkaprzyjęta w Cavtat dnia 4 czerwca 2004 r.do Konwencji o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, sporządzonej w Espoo dnia 25 lutego 1991 r. Spis treści Treść 1. 2. 3. a) 11. b) c) (c) d) (g) (h) e) f) Artykuł 14 bis Przegląd zgodności 1. 2. g) h) 3. 1. 2. (a) (b) 3. (a) (b) 4. 5. 6. 7. (a) (b) 8. 9. 10. (a) (b) 11. 12. 13. 14. 15. 16. 17. 18. (a) (b) 19. 20. 21. 22. (a) (b) (c) Dodatek - Tekst Drugiej poprawki do Konwencji po angielsku W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ podaje do powszechnej wiadomości: Dnia 4 czerwca 2004 r. w Cavtat, podczas III Spotkania Stron Konwencji, Decyzją Ul/7, została przyjęta Druga poprawka do Konwencji o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, sporządzonej w Espoo dnia 25 lutego 1991 r., w następującym brzmieniu: Przekład DECYZJA III/7 DRUGA POPRAWKA DO KONWENCJI Z ESPOO Spotkanie, odwołując się do swojej decyzji II/10 w sprawie przeglądu Konwencji oraz do ustępu 19 sofijskiej deklaracji ministerialnej, pragnąc zmienić Konwencję w celu dalszego wzmocnienia jej stosowania i poprawy synergii z innymi wielostronnymi umowami środowiskowymi, oceniając wysoko prace grupy zadaniowej ustanowionej podczas drugiego Spotkania Stron, małej grupy do spraw poprawek, a także samej Grupy Roboczej do spraw Ocen Oddziaływania na Środowisko, uwzględniając Konwencję o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzoną w Aarhus (Dania) dnia 25 czerwca 1998 roku oraz odwołując się do Protokołu w sprawie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, sporządzonego w Kijowie (Ukraina) dnia 21 maja 2003 roku, uwzględniając również odpowiednie instrumenty prawne Wspólnoty Europejskiej, takie jak dyrektywa 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 roku w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmieniona dyrektywami 97/11/WE i 2003/35/WE, mając świadomość, że rozszerzenie Załącznika I zwiększy znaczenie ocen oddziaływania na środowisko w regionie, uznając korzyści wynikające z możliwie najwcześniejszej współpracy międzynarodowej w zakresie ocen oddziaływania na środowisko, wspierając prace Komitetu Implementacyjnego stanowiące użyteczne narzędzie do dalszego wdrażania i stosowania postanowień Konwencji, Potwierdza, że ważność decyzji podjętych przed wejściem w życie Drugiej poprawki do Konwencji, w tym dotyczących przyjęcia protokołów, ustanowienia organów pomocniczych, przeglądu zgodności i działań podejmowanych przez Komitet Implementacyjny, nie zostanie uchylona na skutek przyjęcia i wejścia w życie niniejszej poprawki; Potwierdza również, że każda Strona jest w dalszym ciągu uprawniona do uczestniczenia we wszystkich działaniach podejmowanych w ramach Konwencji, w tym do przygotowywania protokołów, ustanawiania organów pomocniczych i uczestnictwa w nich oraz do przeglądu zgodności, niezależnie od tego, czy Druga poprawka do Konwencji weszła w życie dla danej Strony, czy nie; Przyjmuje następujące poprawki do Konwencji: w artykule 2 po ustępie 10 dodaje się nowy ustęp w brzmieniu: Jeżeli Strona pochodzenia zamierza przeprowadzić procedurę w celu określenia zakresu dokumentacji oceny oddziaływania na środowisko, Strona narażona powinna mieć możliwość uczestniczenia w tej procedurze w odpowiednim zakresie. w artykule 8 po wyrazie „konwencji” dodaje się wyrazy: oraz z wszelkich jej protokołów, których są Stronami, w artykule 11 ustęp 2 nadaje się nowe brzmienie literze (c): będą, w stosownych przypadkach, dążyć do tego, by korzystać z usług właściwych organów mających specjalistyczną wiedzę odpowiednią do osiągnięcia celów niniejszej konwencji oraz do współpracy z tymi organami; na końcu artykułu 11 dodaje się dwie nowe litery w brzmieniu: będą przygotowywać, w stosownych przypadkach, protokoły do niniejszej konwencji; ustanowią takie organy pomocnicze, jakie uznają za konieczne do wdrożenia niniejszej konwencji. w artykule 14 ustęp 4 drugie zdanie zastępuje się nowym zdaniem w brzmieniu: Poprawki wejdą w życie dla Stron, które je ratyfikowały, zatwierdziły lub przyjęły, dziewięćdziesiątego dnia od dnia otrzymania przez depozytariusza zawiadomienia o ich ratyfikacji, zatwierdzeniu lub przyjęciu przez co najmniej trzy czwarte liczby Stron w chwili ich przyjęcia. po artykule 14 dodaje się nowy artykuł w brzmieniu: Strony dokonują przeglądu zgodności z postanowieniami niniejszej konwencji na podstawie procedury zgodności w ramach przyjętej przez spotkanie Stron procedury niespornej i opartej na pomocy. Przegląd opiera się na regularnym składaniu sprawozdań przez Strony, ale nie jest do niego ograniczony. Decyzje o wymaganej przez Strony częstotliwości regularnego składania sprawozdań oraz o informacjach, jakie należy uwzględnić w tych sprawozdaniach, podejmuje spotkanie Stron. Procedurę zgodności można stosować do każdego protokołu przyjętego w ramach niniejszej konwencji. Załącznik I do Konwencji zastępuje się Załącznikiem do niniejszej Decyzji; w Załączniku VI po ustępie 2 dodaje się nowy ustęp w brzmieniu: Ustępy 1 i 2 mogą być stosowane, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, do każdego protokołu do niniejszej konwencji. Załącznik ZESTAWIENIE RODZAJÓW DZIAŁALNOŚCI Rafinerie ropy naftowej (z wyłączeniem instalacji wytwarzających jedynie smary z ropy naftowej) i instalacje do gazyfikacji i upłynniania węgla lub łupków bitumicznych o wydajności co najmniej 500 ton metrycznych na dobę. elektrociepłownie i inne instalacje do spalania o mocy cieplnej co najmniej 300 MW; oraz elektrownie jądrowe i inne reaktory jądrowe, w tym demontaż lub likwidacja takich elektrowni bądź reaktorów1/ (z wyjątkiem instalacji badawczych do produkcji i konwersji materiałów rozszczepialnych i paliworodnych, o mocy nie przekraczającej 1 kilowata przy ciągłym obciążeniu termicznym). instalacje do przetwarzania wypalonego paliwa jądrowego; instalacje przeznaczone: do produkcji lub wzbogacania paliwa jądrowego; do przetwarzania wypalonego paliwa jądrowego lub wysokoaktywnych odpadów radioaktywnych; do ostatecznego składowania wypalonego paliwa jądrowego; wyłącznie do ostatecznego składowania odpadów promieniotwórczych; lub wyłącznie do przechowywania (planowanego na dłużej niż 10 lat) wypalonych paliw jądrowych lub odpadów promieniotwórczych w miejscu innym niż miejsce produkcji. Duże instalacje do wstępnego wytopu żeliwa i stali oraz do produkcji metali nieżelaznych. Instalacje do wydobywania azbestu oraz do przetwarzania i przekształcania azbestu i produktów zawierających azbest: w przypadku produktów azbestowo-cementowych -z roczną produkcją większą niż 20 000 ton metrycznych produktu końcowego, w przypadku materiałów ciernych - z roczną produkcja większą niż 50 ton metrycznych produktu końcowego oraz w przypadku innych zastosowań azbestu - w ilości większej niż 200 ton metrycznych rocznie. Zintegrowane instalacje chemiczne. budowa autostrad, dróg szybkiego ruchu2/, tras dla dalekobieżnego ruchu kolejowego oraz lotnisk3/ o podstawowej długości pasa startowego wynoszącej co najmniej 2 100 metrów; budowa nowej drogi o co najmniej czterech pasach ruchu bądź zmiana przebiegu i/lub poszerzenie istniejącej drogi złożonej z najwyżej dwóch pasów ruchu do co najmniej czterech pasów ruchu, w przypadku gdy taka nowa droga lub część drogi, która ma wyrównywany przebieg i/lub jest poszerzana, ma co najmniej 10 kilometrów długości w jednym odcinku. Rurociągi o dużej średnicy do transportu ropy naftowej, gazu lub substancji chemicznych. Porty handlowe oraz śródlądowe drogi wodne i porty śródlądowe, które pozwalają na ruch jednostek pływających o wyporności powyżej 1 350 ton metrycznych. instalacje do unieszkodliwiania odpadów za pomocą przekształcania termicznego, obróbki chemicznej lub składowania toksycznych i niebezpiecznych odpadów; instalacje do unieszkodliwiania odpadów za pomocą przekształcania termicznego lub obróbki chemicznej odpadów innych niż niebezpieczne i mające wydajność przekraczającą 100 ton metrycznych na dobę. Wielkie zapory i zbiorniki wodne. Działania związane z poborem wód podziemnych lub systemy sztucznego zasilania wód podziemnych, w przypadku gdy roczna objętość pobieranej lub wykorzystywanej do zasilania wody wynosi co najmniej 10 milionów metrów sześciennych. Wytwarzanie pulpy drzewnej, papieru i tektury w ilości co najmniej 200 ton metrycznych masy powietrznosuchej na dobę. Duże kopalnie odkrywkowe, głębinowe, wydobycie i przerób na miejscu rud metali lub węgla. Produkcja węglowodorów na obszarach morskich. Wydobywanie ropy naftowej i gazu ziemnego do celów handlowych, jeśli wydobyta ilość przekracza 500 ton metrycznych na dobę w przypadku ropy naftowej i 500 000 metrów sześciennych na dobę w przypadku gazu. Duże urządzenia do magazynowania ropy naftowej, produktów petrochemicznych i chemicznych. Wylesianie dużych obszarów. prace związane z przerzutem zasobów wodnych między dorzeczami, w przypadku gdy celem tego przerzutu jest zapobieganie potencjalnym brakom wody, a ilość wody, która jest przerzucana, przekracza 100 milionów metrów sześciennych rocznie; oraz we wszystkich innych przypadkach prace związane z przerzutem zasobów wodnych między dorzeczami, w przypadku gdy wieloletni średni przepływ wody w dorzeczu, z którego pobierana jest woda, przekracza 2 miliardy metrów sześciennych rocznie, a ilość wody, która jest przerzucana, przekracza 5% tego przepływu. W obu przypadkach nie uwzględnia się przesyłu wody pitnej rurociągami. Oczyszczalnie ścieków o wydajności przekraczającej 150 000 równoważnej liczby mieszkańców. Instalacje do intensywnej hodowli drobiu lub świń o pojemności większej niż: - 85 000 stanowisk dla brojlerów; 60 000 stanowisk dla kur; 3 000 stanowisk dla tuczników (ponad 30 kg) lub 900 stanowisk dla macior. Konstrukcja napowietrznych linii elektroenergetycznych o napięciu co najmniej 220 kV i długości powyżej 15 km. Duże instalacje wykorzystujące energię wiatru do produkcji energii elektrycznej (farmy wiatrowe). 1/ Na użytek niniejszej konwencji elektrownie jądrowe i inne reaktory jądrowe przestają być takimi instalacjami, gdy całe paliwo jądrowe i inne radioaktywnie skażone elementy usunięto na stałe z miejsca instalacji. 2/ Na użytek niniejszej konwencji: „austostrada” oznacza drogę specjalnie zaprojektowaną i zbudowaną dla ruchu pojazdów samochodowych, która nie służy graniczącym z nią posiadłościom i która: z wyjątkiem specjalnych miejsc lub tymczasowych okoliczności, ma oddzielnie jezdnie dla obu kierunków ruchu, oddzielone od siebie pasem rozdzielającym nieprzeznaczonym dla ruchu lub - w wyjątkowych przypadkach - oddzielone od siebie w inny sposób; nie krzyżuje się na tym samym poziomie z żadną inną drogą, torami kolejowymi lub tramwajowymi ani z drogą przeznaczoną dla pieszych; oraz jest specjalnie oznakowana jako autostrada; „droga szybkiego ruchu” oznacza drogę zarezerwowaną dla ruchu pojazdów samochodowych, dostępną tylko z węzłów drogowych lub ze skrzyżowań z regulacją ruchu, na której zabronione jest w szczególności zatrzymywanie się i parkowanie na jezdni(-ach). 3/ Na użytek niniejszej konwencji „lotnisko” oznacza lotnisko zgodnie z definicją zawartą w Konwencji chicagowskiej z 1944 r. ustanawiającej Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (załącznik 14). Po zaznajomieniu się z powyższą drugą poprawką, w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że: została ona uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z postanowień w niej zawartych, jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona, będzie niezmiennie zachowywana. Na dowód czego wydany został akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej. Dano w Warszawie dnia 13 grudnia 2011 r. patrz oryginał